Obecny projekt Komisji Europejskiej stawia pod znakiem zapytania przyszłą klasyfikację wodoru produkowanego na bazie gazu ziemnego, co z kolei może zagrozić miliardowym inwestycjom ze strony przemysłu i sektora energetycznego. W pilnym liście do przewodniczącej Komisji Europejskiej Ursuli von der Leyen, Federalny Związek Przemysłu Niemieckiego (BDI) oraz Federalny Związek Gospodarki Energetycznej i Wodnej (BDEW) ostrzegają przed regulacyjnym kursem, który – jak twierdzą – może zagrozić „rozwojowi całej gospodarki wodorowej”.
Realne potrzeby przemysłu kontra regulacyjne ambicje
Konkretna sprawa dotyczy projektu aktu delegowanego, w którym Komisja Europejska chce określić, na jakich warunkach wodór może być uznany za „niskoemisyjny”. Problem polega na tym, że nawet przy niemal całkowitym wychwytywaniu CO₂, niebieski wodór nie spełnia obecnie planowanych limitów emisji. Przyczyną są m.in. wyższe założenia dotyczące emisji metanu przy wydobyciu gazu ziemnego oraz pozostałe emisje w procesie wychwytywania i składowania dwutlenku węgla (CCS). W rezultacie niebieski wodór mógłby w przyszłości nie być już uznawany za przyjazny dla klimatu – co pociągałoby za sobą poważne konsekwencje: przedsiębiorstwa nie mogłyby go zaliczyć do swojej bilansowej redukcji emisji, wsparcie finansowe zostałoby wstrzymane, a inwestycje stałyby się nieopłacalne.
Gospodarka apeluje o realizm
W piśmie do Komisji Europejskiej BDEW i BDI podkreślają, że sukces budowy gospodarki wodorowej w Niemczech i Europie zależy od realistycznych, przyjaznych inwestorom ram regulacyjnych. W przeciwnym razie istnieje ryzyko powstania wąskiego gardła regulacyjnego o niebezpiecznych konsekwencjach: Projekty zostaną anulowane, łańcuchy dostaw przerwane, a cele klimatyczne nie zostaną osiągnięte. Federalne Ministerstwo Gospodarki jest również krytyczne. Wzywa do pragmatycznych rozwiązań oraz ustalenia wykonalnych wartości standardowych dla emisji w całym łańcuchu dostaw.
Zielony wodór jako cel – ale nie jako jedyny punkt wyjścia
Zwolennicy ochrony klimatu opowiadają się za bezpośrednim przejściem na zielony wodór.. Przemysł natomiast ostrzega przed ryzykiem „utopionych inwestycji”, jeśli niebieski wodór zostanie wykluczony. Istniejąca infrastruktura – np. rurociągi – może dziś funkcjonować dzięki niebieskiemu, a w przyszłości również zielonemu wodorowi. Pytanie pozostaje otwarte: ile perfekcjonizmu może znieść transformacja ku neutralności klimatycznej – a ile pragmatyzmu jest konieczne, by w ogóle była możliwa?
